در سلام كردن سبقت ميگرفت، گرم و صميمي با همه احوالپرسي ميكرد، اگر براي كسي مشكلي 
پيش ميآمد تلاش زيادي براي رفع آن مينمود و اهتمام شديدي به اخلاق و درس بچهها داشت. لغو و گناه از او شنيده و ديده نميشد و معتقد بود نبايد حتي لحظهاي را تلف كرد. به مناسبت هفته دفاع مقدس نمايشگاه برپا مي كرد تا بچهها را در يك مكان جمع كند و آنان را با شهدا و جبهه آشنا كند. تا دير وقت در پايگاه تلاش ميكرد زماني كه از او پرسيده بودند: اين كارها را براي چه ميكني؟ پاسخ داده بود : من اين كارها را براي خودم انجام نميدهم براي شهدا كار ميكنم."بالاخره هم تلاش او در بارگاه حق تعالي پذيرفته شد و از زمره شهدا قرار گرفت.
پيش ميآمد تلاش زيادي براي رفع آن مينمود و اهتمام شديدي به اخلاق و درس بچهها داشت. لغو و گناه از او شنيده و ديده نميشد و معتقد بود نبايد حتي لحظهاي را تلف كرد. به مناسبت هفته دفاع مقدس نمايشگاه برپا مي كرد تا بچهها را در يك مكان جمع كند و آنان را با شهدا و جبهه آشنا كند. تا دير وقت در پايگاه تلاش ميكرد زماني كه از او پرسيده بودند: اين كارها را براي چه ميكني؟ پاسخ داده بود : من اين كارها را براي خودم انجام نميدهم براي شهدا كار ميكنم."بالاخره هم تلاش او در بارگاه حق تعالي پذيرفته شد و از زمره شهدا قرار گرفت.+ نوشته شده در 87/08/01ساعت 7:47 توسط حسین
دومين شهيد محراب را برای خود برگزيند و از سوی رهبر خويش«اولاد روحانى و جسمانى شهيد بزرگ اميرالمؤمنين (ع)» نام گيرد. آيت الله سيد اسدالله مدنی در يكی از روزهای سال 1292 شمسی (1323 ق) در خانه آقا ميرعلی از سادات با وجهه آذرشهر پا به عرصه زندگی خاكی نهاد. عشق و ارادت پدرش به حضرت علی(ع) او را بر آن داشت تا برای فرزندش يكی از القاب آن حضرت يعنی «اسد الله» را انتخاب كند.(شهدای روحانيت در يك صدر سال اخير، علی ربانی، ج 1.) / اسدالله هنوز چهار سالگی را پشت سر نگذاشته بود كه خدا سرنوشت بیمادری را برای او برگزيد و در دامان نامادری نمو يافت و رشد كرد و همچنان هم از محضر پدر بهرههای تربيتی فراوانی برد تا آنكه به مقطع درس و مدرسه رسيد و در اوان جوانی راهی حوزه علميه شد. وی تحصيل در حوزه علميه را از يزد آغاز كرد، اما هنوز سرد و گرم حوزه را نچشيده بود كه پدرش هم به ديدار حق رفت و او را با نامادری تنها گذاشت و به ديدار مادر اسد الله رفت. وی بعد از گذراندن دروس ابتدايی حوزه در يزد عازم قم شد و به حوزه آنجا راه يافت. 
صبح روز شنبه مهندس محمود توفیقیان ازبسیجیان فردیس درحالیکه به محل کارخود عزیمت مینمود درپی بخاطر تذکر برای رعایت شئونات اخلاقی درانظار عمومی جان خود را ازدست داد.
نیست کسی به نشانی خودم ، یعنی من دوستی به این مشخصات داشته ام یعنی من هم به زیر نگاه تو هستم خدا شکرت ، چرا شکرت ؟ چون دوستی به من دادی که خیلی چیزها رو هم در حیات هم پس شهادت به من آموخت . 
كاش تصادف بود كاش درگيري بود كاش هر جور صيغه اي بود جز درگيري مسلحانه آن وقت بود كه مي شد فكري براي قاتلين جوان اين داستان كرد.
تو مسجد ((قدس)) مشغول وضو گرفتن بودیم که غلامرضا یکدفعه خندهاش گرفت.گفتم : چی شد؟ گفت: بابام امروز گیرداده بود که باید زن بگیری.گفتم: خوش به حالت با این بابات. کاش بابای من هم از ایشون یاد بگیره. یس امروز فردا شیرینی افتادیم دیگه! در حالی که مسلح یاهایش را میکشد گفت: نه بابا! خیلی اصرار کرد، حتی گفت اگه زن نگیری دیگه خونه راهت نمیدم.گفتم:نگران نشی! اتاق من بزرگه، واسه هر دومون جا هست.آستینهایش را یایین کشید و گفت: ازش چهل روز بهم وقت بده.فعلاٌ از بیخ گوشم گذشت.گفتم: مگه می خوای چله بگیری ؟ یعنی چی چهل روز وقت بده؟ گفت: بدو بدو!نماز شروع شد. *** 
