هنر آن است که بمیری پیش از آنکه بمیرانندت و مبدا و منشا حیات آنانند که چنین مرده اند.هنر یاد بهشت است و نوحه ی انسان در فراق،هنر (در زبان غربت) بنی آدم است، در فرقت دارالقرار و از همین روی همه با آن انس دارند.
با خودم فکر می کنم اگر شهید آوینی امروز در این زمانه می بود هنوز به این باور داشت که هنوز کسانی هستند که بمیرند قبل از آنکه بمیرانندشان!
مگر می شود...
داشتم به این جمله فکر می کردم که وارد کوچه دانشکده شدم...
یک حجله با چراغ های رنگی روشن...
یک تصویر آشنا میان آن چراغ های روشن ونگاهی که به سوی یک ضریح غریب شش گوشه بود، از دیدن تصویر شوکه شدم!!!
تصاویر مبهمی از سفر جنوب جلوی چشم هایم ردیف شدند و یک صدای سفید توی سرم پیچید:
"آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم
از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم
ما آمدیده بودیم که تا مرز رسیدن
همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیریم"
وبعد از دیدن یک واژه مرا به خودم آورد:"شهید"
شهید؟!
با بغضی که گلویم را می فشرد وارد ساختمان شدم، یک میز با همان عکس که این بار با یک چفیه و یک قرآن تزیین شده بود.............
.
.
.
.
.
کلمات توی ذهنم دایره وار می چرخند...شب جمعه...حال خوب بعد از دعای کمیل...فریاد کمک از سمت داروخانه ی نزدیک مسجد...شتاب غلامرضا برای کمک با ذکر یا غیاث المستغیثین...
صدای شلیک گلوله ...ویک پیکر....
بچه ها قرار می گذارندکه به مجلس ختم بروند ومن به دنبال جواب سوالم !
از مسجد که بیرون می آیم چند تا بچه گل فروش خیابانی گل هایشان را پای عکس شهید زوبونی می گذارند ومیروند. علت را که می پرسم یکی از آنها با بغضی کودکانه می گوید:"عمو غلامرضا تابستانها برایمان بستنی می خرید گاهی هم برایمان غذا می آورد."
چه سعاتی که حتی بچه های کوچک هم به خاطر نبودنت بغض می کنند....
چه برازنده ی توست پوشیدن لباس شهادت که با قرآن بزرگ شدی، چفیه سجاده ات بود و صاحب ضریح شش گوشه آرمانت:به راستی که در باغ شهادت هنوز هم باز است.....
خواستم مطلب جدید بذارم که یک دفعه چشمم به این خاطره که متعلق به یکی از دوستان شهید زوبونی بود افتاد می بینی هنوز چشماتو روهم نذاشتی یک سال گذشت....یک سال...
هنوز شعر ابتدایی اعلامیه ات یادم نمی ره:
"او که عشق از رخش هویدا بود
دیده اش محو روی مولا بود
هم غلام غریب غربت طوس
هم غلام حسین زهرا بود"
تو خیلی خوب بودی به خاطر همینم خدا تورو خیلی زود برد پیش خودش...
یا حق
ويژه اولين سالگرد دانشجوي بسيجي شهيد غلام رضا زويوني
با خودم فکر می کنم اگر شهید آوینی امروز در این زمانه می بود هنوز به این باور داشت که هنوز کسانی هستند که بمیرند قبل از آنکه بمیرانندشان!
مگر می شود...
داشتم به این جمله فکر می کردم که وارد کوچه دانشکده شدم...
یک حجله با چراغ های رنگی روشن...
یک تصویر آشنا میان آن چراغ های روشن ونگاهی که به سوی یک ضریح غریب شش گوشه بود، از دیدن تصویر شوکه شدم!!!
تصاویر مبهمی از سفر جنوب جلوی چشم هایم ردیف شدند و یک صدای سفید توی سرم پیچید:
"آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم
از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم
ما آمدیده بودیم که تا مرز رسیدن
همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیریم"
وبعد از دیدن یک واژه مرا به خودم آورد:"شهید"
شهید؟!
با بغضی که گلویم را می فشرد وارد ساختمان شدم، یک میز با همان عکس که این بار با یک چفیه و یک قرآن تزیین شده بود.............
.
.
.
.
.
کلمات توی ذهنم دایره وار می چرخند...شب جمعه...حال خوب بعد از دعای کمیل...فریاد کمک از سمت داروخانه ی نزدیک مسجد...شتاب غلامرضا برای کمک با ذکر یا غیاث المستغیثین...
صدای شلیک گلوله ...ویک پیکر....
بچه ها قرار می گذارندکه به مجلس ختم بروند ومن به دنبال جواب سوالم !
از مسجد که بیرون می آیم چند تا بچه گل فروش خیابانی گل هایشان را پای عکس شهید زوبونی می گذارند ومیروند. علت را که می پرسم یکی از آنها با بغضی کودکانه می گوید:"عمو غلامرضا تابستانها برایمان بستنی می خرید گاهی هم برایمان غذا می آورد."
چه سعاتی که حتی بچه های کوچک هم به خاطر نبودنت بغض می کنند....
چه برازنده ی توست پوشیدن لباس شهادت که با قرآن بزرگ شدی، چفیه سجاده ات بود و صاحب ضریح شش گوشه آرمانت:به راستی که در باغ شهادت هنوز هم باز است.....
خواستم مطلب جدید بذارم که یک دفعه چشمم به این خاطره که متعلق به یکی از دوستان شهید زوبونی بود افتاد می بینی هنوز چشماتو روهم نذاشتی یک سال گذشت....یک سال...
هنوز شعر ابتدایی اعلامیه ات یادم نمی ره:
"او که عشق از رخش هویدا بود
دیده اش محو روی مولا بود
هم غلام غریب غربت طوس
هم غلام حسین زهرا بود"
تو خیلی خوب بودی به خاطر همینم خدا تورو خیلی زود برد پیش خودش...
یا حق
